Lutka PinkPejzaż górski

Jeden z niewielu obrazów Lutki Pink ocalałych z okresu przedwojennego – w czasie wojny niemal wszystkie uległy zniszczeniu. Artystka, świeża absolwenta Szkoły Sztuk Pięknych w Warszawie, preferowała wówczas malarstwo przedstawiące w tym pejzaże, martwe natury i portrety. Charakterystyczne dla niej, wyraziste pociągnięcia pędzla i dynamiczna forma łączą się tutaj z subtelną kolorystyką rozpraszająca światło – szczególnie w górnej partii płótna. Dynamiczne, mięsiste pociągnięcia pędzla oraz śmiałe operowanie plamą barwną, ukazuje wpływ fowizmu z tradycji postimpresjonizmu. Artystka w mistrzowski sposób oddaje atmosferę i światłocień, budując dramaturgię nieba i surowość prymitywnej architektury wpisanej w górzysty krajobraz. Przysadziste, schematyczne zabudowania kontrastują z zamglonym pasmem gór, który przywołuje melancholię, niedopowiedzenie i tęsknotę za przestrzenią.

Lutka Pink (Warszawa 1906 – 1998 Nowy Jork)
Artystka polskiego pochodzenia, urodzona w Warszawie jako Sznajdla Łaja Pinkusewicz. Pochodziła z ortodoksyjnej rodziny żydowskiej (w dokumentach – chcąc się odmłodzić – za rok swego urodzenia podawała 1916). Jej talent zauważono już w dzieciństwie. Pierwsze obrazy tworzyła jako kilkuletnie dziecko. Wbrew ówczesnym konwenansom, ukończyła stołeczną Szkołę Sztuk Pięknych. Studiowała m.in pod okiem Mieczysława Kotarbińskiego, Felicjana Szczęsnego Kowarskiego i Karola Stryjeńskiego. Początkowo malowała głównie pejzaże, martwe natury i portrety. Większość prac z tego okresu zaginęła w czasie II wojny światowej. W 1938 roku – dzięki rządowemu stypendium, które otrzymał jej narzeczony Kazimierz Zielenkiewicz (artysta malarz CaZiel) – oboje wyjechali do Paryża. W 1940 roku, jako Żydówka, zmuszona była ukryć się przed wkraczającymi do Francji hitlerowcami. Jej domem na kolejne sześć lat, stała się posiadłość Jana Wacława Zawadowskiego w Orcel koło Aix- en- Provence. Tworzyła tam wraz z poślubionym w 1940 roku Zielenkiewiczem. Początkowo pozostawała pod wpływem nabistów – Edouarda Vuillarda i Pierra Bonnarda. To ich malarstwo ksztaltowało jej wrazliwość kolorystyczną i ekspresję formalną. Płaskie plamy barwne i wyraziste kontury były także wspomnieniem płócien Paula Gauguina, tak popularnego w tym kręgu. Następny etap rozwoju Pink, przebiegał pod znakiem Paula Cezanne’a, który tworzył postimpresjonistyczne pejzaże w ich okolicy. Zaintrygowana jego techniką, zapełniała płótna grubymi pociągnieciami pędzla, rozbijając bryły w sieć rozproszonych barw.
Koniec wojny przyniósł artystce tragiczne wieści – całą rodzinę pochłonął Holocaust. W obliczu osobistego dramatu, postanowiła nie wracać do Polski. Osiadła na stałe w Paryżu Zawarła znajomości z tamtejszą bohemą, obracała się w kręgach École de Paris. Poznała Marca Chagalla, utrzymywała kontakty z Pablem Picasso, Georgem Braque’m i Henri Matissem. W 1956 roku, po czteroletniej separacji, rozwiodła się z mężem i rzuciła w wir życia artystycznego. Aktywnie uczestniczyła w licznych wystawach, mi.in w Salon des Réalités Nouvelles, Salon des Mai. W latach 60 – tych jej malarstwo przeszło kolejną ewolucję. Za sprawą podróży do Nowego Jorku, paleta jej doświadczeń wzbogaciła się o abstrakcję, pozostawała pod wpływem ekspresyjnych, biomorficznych plócien Willema de Kooninga. Wkrótce porzuciła sztukę przedstawiająca na rzecz taszyzmu i malarstwa informel. Zdobyła uznanie wpływowego krytyka sztuki – Pierre’a Restany’ego, który określił ją mianem „drugiej najlepszej artystki Paryża”. Całokształt jej twórczości oddaje ducha czasu powojennego Paryża i Nowego Jorku lat sześćdziesiątych. Potwierdzają to liczne wystawy zbiorowe i indywidualne.
Zmarła w podróży – w Nowym Jorku. Pochowano ją w Jerozolimie, którą odwiedzała w ostatnich latach życia i do której pragnęła się przeprowadzić. Zgodnie ze swą wolą, spoczywa na cmentarzu na Górze Oliwnej.
Pytana o życiowe i twórcze motto, mimo bolesnych doświadczeń, mawiała:
„Radość życia, nic tylko radość życia”. Obrazy Lutki Pink pozostają wyrazistą ilustracją tej dewizy, śladem jej witalności i temperamentu. Choć w sztuce artystki nie brak także melancholii i dramatycznych napięć, pozostanie ona przede wszystkim świadectwem niezwyciężonej, dojrzałej radości.
Jej prace są w prestiżowych kolekcjach i znanych muzeach całego świata m.in
w Musée d’Art Moderne w Paryżu, National Gallery of Art w Waszyngtonie, Muzeum od Modern Art w Nowym Jorku, Fine Arts Museum w San Francisco ; Muzeum Sztuk Pięknych w Montrealu, Narodowe Muzeum Bezalel w Jerozolimie; Muzeum Heleny Rubinstein w Tel Awiwie.

Status: kolekcja prywatna, obiekt nie jest przeznaczony do sprzedaży.