Jac BelaubrePejzaż z drzewami w odcieniach błękitu

Ten wiejski krajobraz, mimo sielskiego tematu, przenika nastrój niepokoju. Popularne w powojennej sztuce dramatyczne błękity zdają się wylewać z nieba na pozbawione korony drzewa z pierwszego planu. Drugi plan usiany jest bryłami wiejskich domów. Regularne płaszczyzny dachów pokrytych jaskrawą czerwienią i biel ścian to jedynym stabilny elementem obrazu. Ubita droga, stanowiąca podstawę obrazu, ustawia widza w pozycji wędrowca, mijającego wieś z oddali. Opustoszały trakt prowadzi w nieokreśloną dal, podobnie jak równolegla do niej błękitna nić strumienia. Te dwie linie przecinająnerwowo zakreślony pejzaż, prowadzą poza obraz, jakby chciały przekroczyć stan chaosu, melancholii i zagubienia.

Jac Belaubre (1906 – 1993) francuski malarz pochodzący z Akwitani, współtwórca i animator życia artystycznego w tym regionie. Przez wiele lat pełnił funkcję Sekretarza Generalnego Société des Artistes Indépendants Bordelais, chcąc stworzyć w Bordeaux środowisko twórcze niezależne od Paryża. Był także dziennikarzem i krytykiem sztuki konsekwentnie publikującym w lokalnej prasie m.in na łamach „Arts d’Aquitaine” ( pod pseudonimem Lewis i Irène). W 1955 r. założył stowarzyszenie „Regard” propagujące twórczość artystów pochodzących z Akwitanii, m.in Suzanne Valadon i jej syna – Maurice Utrilla, samouka związanego z École de Paris. Wystawiał także surrealistyczne obrazy (urodzonego w Bardoux) „księcia snów” – Odilona Redona. Propagowal ducha modernizmu w akwitańskich miastach. Jego pejzaże, martwe natury i kompozycje figuralne powstawały pod wpływem awangardowych poszukiwań epoki. Malarstwo Belaubre’a balansuje na pograniczu fowizmu i postimpresjonizmu, a szczególny wpływ wywarł nań Paul Cezanne. Swoje ekspresyjne, melancholijne obrazy Belaubre ujarzmiał geometryzacją formy, którą niepokoił nerwowym impastem. W malarstwie krajobrazowym faworyzował bliskie mu wybrzeża, mariny z Bassin d’Arcachon oraz akwitańskie wioski. Jego obrazy są nośnikami wartości estetycznych epoki, ale mają też unikalną wartość dla milosników Akwitanii, której Jac poświęcił swą twórczość i działalność kuratorską i społeczną. W 1991 r. doczekał się wystawy retrospektywnej „60 lat malarstwa Jac Belaubre’a” w Mėignac a w 2023 r. eksponowano jego prace w ramach wystawy zbiorowej „30 + 5 peintres – collection de la ville & artistes invités” w tej samej galerii. Zgodnie z umiłowaniem rodzinnych stron jego płótna zasilily m.in kolekcje Museum of Art and Archeology Soulac-sur- Mer.