Gustave Bourgogne (1888–1968) był jedną z czołowych postaci ruchu artystycznego lat dwudziestych, trzydziestych i czterdziestych, który dążył do stworzenia syntezy między sztukami wizualnymi a sztuką muzyczną. W 1932 roku Bourgogne był jednym z założycieli Stowarzyszenia Artystów Muzycznych (Association des Artistes Musicalistes). Ci „muzycy-artyści” starali się odtworzyć w malarstwie emocje wywoływane przez utwór muzyczny: znaleźć odpowiednik dźwięku w kolorze i formie obrazowej.
W przypadku Bourgogne’a inspiracją do takiego podejścia był rok 1928, kiedy to usłyszał dzwony katedry w Malines we Francji. Dzięki szczególnej formie synestezji Bourgogne odbierał te dźwięki również jako kolory i poświęcił znaczną część swojej kariery na próby odtworzenia w swoich obrazach wrażeń, jakie towarzyszyły mu podczas słuchania muzyki. Według słów Bourgogne’a zarówno muzyka, jak i malarstwo mają ten sam „głęboki rytm”, który starał się on wyrazić.
Bourgogne specjalizował się w pejzażach i martwych naturach, jednak w miarę rozwoju jego kariery coraz trudniej było odróżnić te dzieła – ze względu na ich ogromną ekspresję – od jego abstrakcyjnych i półabstrakcyjnych interpretacji wielkich utworów muzycznych. Często tytuły tych obrazów nawiązują do konkretnych utworów muzycznych, które były dla nich inspiracją.



